Кастусь Шыталь

Праблемы беларускага Касьцёла

Mon, 19 Oct 2009 18:17:35 GMT

(Напісаў для аднаго з форумаў сацыяльнай сеткі vkontakte.ru)

Па-першае, гэта нізкі ўзровень рэлігійнай сьвядомасьці вернікаў. Прыналежнасьць да Царквы, выкананьне абрадаў, нават малітва для вернікаў часта ёсьць больш элементам традыцыі і культуры, чым веры. Людзі ходзяць у касьцёл, прымаюць сакрамэнты, стараюцца жыць у адпаведнасьці з запаведзямі, але іх сьветапогляд у цэлым будуецца на спажывецка-геданістычным падмурку гэтага сьвету!

Па-другое, нізкі ўзровень рэлігійнай адукаванасьці. Рэлігійнае чытво вернікаў - гэта масавыя каталіцкія часопісы, кнігі сьвятых, многія зь якіх былі малаадукаванымі людзьмі і г.д. У выніку ў вернікаў множацца старыя стэрэатыпы і каля-рэлігійныя забабоны. У той жа час вернікі мала чытаюць Біблію, кепска знаёмыя з сучаснай тэалагічнай і сацыяльнай думкай Касьцёла, наогул, кепска абазнаныя ў гуманітарных навуках, якія (пры хрысьціянскім да іх стаўленьні) пацвярджаюць праўды веры. У выніку неадукаванасьці вернікі не могуць быць сьведкамі Хрыста ў сучасным грамадзтве, бо проста не здольныя дыскутаваць з няверуючымі.

Па-трэцяе, закрытасьць Касьцёла, як сьвятароў, так і вернікаў, у дыялогу з грамадзтвам. Гэта і неразьвітасьць СМІ, і адсутнасьць адукацыйных і навуковых установаў, культурніцкіх, моладзевых арганізацый. Непераадольны бар'ер паміж Касьцёлам і нацыянальнай супольнасьцю. Невыкананьне дэклараванай апалітычнасці.

Ужо зараз Касьцёл з'яўляецца, на жаль, моцна адгароджанай ад грамадства ўстановай, якая мае слабы інтэлектуальны і культурны рэсурс; да таго ж дзеля здабыцця палітычных прэферэнцый дзеяньні Касьцёла накіроўваюцца супраць інтарэсаў нацыянальнай супольнасьці (да якой належыць ільвіная доля вернікаў!) і іншых хрысьціянскіх канфесій (дзе дэклараваны экуменізм?). Усё гэта негатыўна адбіваецца на Касьцёле ўжо сёньня, а ў будчым з мадэрнізацыяй беларускага грамадзтва гэтыя падзелы і ўзаемнае неразуменьне будзе ўзрастаць.

Пра жаночную лёгіку і віленскія вуліцы

Wed, 07 Oct 2009 13:08:41 GMT

Размаўляю з адным знаёмым маладафронтаўцам. Зайшла гаворка пра дзяўчат.

Кажу:
- Вось цікава, як можна зразумець жаночную лёгіку?
- Кастусь, ты ў Вільні быў?
- Быў.
- Ну дык вось, у іх лёгіка такая, як у Старым Горадзе планіроўка вуліц.

Вось так, па дурноце, атрымаў "адміністрацыйку"

Wed, 07 Oct 2009 12:59:02 GMT

Чытай на сайце НН:

Насамрэч, не "пачаў зрываць налепкі", а толькі на адным плякаце (побач зь якім стаяў) здзёр надпіс. Спадзяваўся, што не знойдзецца абаронцаў памяці Леніна. Знайшоўся абаронца маёмасці КУП "Мінскі метрапалітэн" - брыгадзір пуцейскай брыгады, які ехаў на працу на ст.м. "Уручча", затрымаў і здаў міліцыянтам. Дарэчы, мянты трапіліся вельмі ветлівыя :)

"Сям'я - супольнасць жыцця і любові"

Mon, 21 Sep 2009 17:59:46 GMT

18-20 верасьня быў на канферэнцыі "Сям'я - супольнасць жыцця і любові", што ладзілася ў Чырвоным Касцёле. Узровень канферэнцыі ўразіў і парадаваў: прысутнічалі дакладчыкі з Польшчы, Чэхіі, Харватыі, ЗША, Расеі, Нямеччыны. Пераважна гэта былі прадстаўнікі розных рухаў у абарону жыцця.

Не маю часу, каб пісаць пра ўсё падрабязна, таму абмяжуюся некалькімі момантамі:
* * *
Біскуп Антоні Дзям'янка чытаў даклад па-расейску, а праваслаўны а. Аляксандр Шымбалёў - па-беларуску.
* * *
Шмат было гаворкі пра разнастайныя асьветніцкія і душпастырскія ініцыятывы. Пытаньні аб магчымых захадах у абарону сям'і разглядалася і на круглых сталах. Але ўжо перад закрыцьцём канферэнцыі хтосьці з выступоўцаў папрасіў падняць рукі тых, у чыіх парафіях святары ўздымаюць тэму абароны жыцця ў душпастырскай дзейнасці. Тых, хто паднялі рукі, было не больш за 20-25%
* * *
Некаторыя дакладчыкі з краінаў Эўразьвязу выказвалі меркаванне, што многія праблемы выкліканыя тым, што ў Эўропе зашмат свабоды. Спадар Герынг з Мюнхена адкрыта выказаў сваю прыхільнасць да лукашэнкаўскага аўтарытарызму як альтэрнатыве эўрапейскай дэмакратыі. Калі я задаў яму пытанне, ці ведае ён пра шматлікія факты ўціску хрысціянскіх Цэркваў у Рэспубліцы Беларусь, кс. Пётр Білевіч запатрабаваў ад мяне пакінуць канферэнцыю (праўда, я адмовіўся сыходзіць).

Mon, 21 Sep 2009 17:46:26 GMT

Сёньня кс. Уладзіслаў Завальнюк распавёў пра тое, што днямі ў Менску скончыў жыцьцё самагубствам студэнт, якога перад гэтым адлічылі з універсітэту. "Зьняў крыжык, паклаў на стале, адчыніў акно і выйшаў з дзевятага паверху".

Каталіцкія харызматы на плошчы Незалежнасці

Sun, 20 Sep 2009 15:25:46 GMT

Увечары 19 верасня на плошчы Незалежнасці перад Чырвоным касцёлам адбыўся двухгадзінны евангелізацыйны канцэрт, на якім выступілі сябры харызматычных супольнасцяў "Святло-Жыццё" (Менск), Maranatha (Берасце), а таксама хрысціянская спявачка Алеся Унукоўская. На канцэрце прысутнічалі каля 200 гледачоў, значная частка з якіх - мінакі, якія ўвечары адпачывалі на плошчы.

Мой відэаканал на YouTube. Пакрысе заліваю запісы.

Fri, 18 Sep 2009 07:25:03 GMT

http://www.youtube.com/user/KastusSzytal

Аршанская бітва. Крэйдай на бруку

Fri, 18 Sep 2009 07:22:36 GMT

Сфоткана пазаўчора каля Лядовага палацу ў Менску:

Яшчэ побач рознакаляровай крэйдай была намаляваная схема баявых дзеяньняў.

Sex on the beach

Fri, 18 Sep 2009 07:16:46 GMT

Дажыліся!

СБ пра гало, цуды і "экзальтированных" каталікоў

Fri, 28 Aug 2009 11:30:22 GMT

Падчас урачыстасьцяў каранацыі абраза Маці Божай Валадаркі Азёраў у Браславе тысячы людзей назіралі ўнікальную атмасерную з'яву, званую гало: вялікае кола вакол сонца. Гало ёсьць з'явай дастаткова рэдкай і, паводле навукоўцаў, ўзьнікае з-за наяўнасьці ў трапасфэры крышталікаў ільду, якія рассейваюць сонечнае сьвятло.

"Советская Белоруссия" ў аўторак, 25 жніўня, адрэагавала на розгалас вакол гэтай з'явы невялікай заметкай "Красивое гало", дзе распавядае пра прыроду гэтай атмасфэрнай з'явы. Свае словы і камэнтар супрацоўніка Інстытута фізікі Акадэміі навук Яўгена Таўкачова аўтарка падсумовае:

"В Браславе некоторые экзальтированные верующие отнесли небесное явление к очередному «чуду» — но, увы, чудес все-таки не бывает — природа остается материальной"

А ці выпадковая тая акалічнасьць, што гало з'явілася менавіта ў Браславе менавіта ў момант каранацыі абраза Маці Божай? Каб не спрабаваць знайсьці адказ на гэтае пытаньне, аўтарка проста не ўзгадвае тое, што гэта было падчас каранацыі абраза...

Ды ці выпадковае з'яўленьне такога артыкула на апошняй паласе "Саўбелкі"? Што гэта - ініцыятыва журналісткі-атэісткі, ці сьвядомы мэсыдж ідэолагаў, якія не першы год выказваюць занепакоенасьць тым, што ўзмацненьне ўплыву рэлігіі ўяўляе сабой небясьпеку для дзяржаўнай ідэалогіі?

Тузін думак пра Беларусь

Fri, 14 Aug 2009 14:44:28 GMT

«І спазнаеце ісьціну, і ісьціна зробіць вас свабоднымі» (Яна, 8:32)

Нам давялося нарадзіцца ва ўнікальны час ва ўнікальнай краіне. Ня толькі геаграфічнае становішча, мілагучная мова і багатая гістарычная традыцыя робяць Беларусь адметнай у сям'і народаў маці-Эўропы.

З гледзішча нармалёвага эўрапейца, Беларусь – гэта краіна парадоксаў і недарэчнасьцяў. У якой яшчэ краіне на вуліцах стаяць крывавыя камуністычныя ідалы, на палітычных актывістаў глядзяць як на вар'ятаў, а большасьць народу саромеецца размаўляць на сваёй мове?

Людзі тут не маюць свабоды, не разумеюць, што такое свабода, і не ведаюць, навошта яна ім патрэбная. Дзіўна: грамадзяне баяцца, што іх дзеці не атрымаюць дыплём аб вышэйшай адукацыяй, але не баяцца, што яны будуць жыць у краіне, дзе крывавых забойцаў шануюць як герояў, дзе на сьцягу красуецца пахавальны арнамент, дзе быдлячы імператыў «рабі, як усе» карыстаецца большай павагай, чым Божае Слова і здаровы розум...

Ды зь вялікім захапленьнем назіраю, як сярод гэтай шэрай, здавалася, безнадзейнай масы, знаходзяцца маладзёны, якія любяць Беларусь і беларускі народ. У Глыбокім і Докшыцах, Мёрах і Паставах, Новым Пагосьце і Параф'янаве яны сваёй чыстай беларускай мовай, верай у Бога і любоўю да Айчыны кідаюць свой выклік антынароднаму рэжыму і зьняверанаму насельніцтву.

У іх сэрцах, розумах і словах жыве Беларусь. Нягледзячы на дыктатуру, яны ўжо свабодныя. Свабодныя, бо свабода – гэта найперш не грамадзка-палітычная катэгорыя, а ўнутраны стан чалавека. «Дзе Дух Гасподні, там свабода», - піша апостал Павал (2-е Карынцянам, 3:17).

* * *

Не закрываючы вочы на ўвесь штодня бачны нэгатыў, я люблю гэты народ. Люблю, бо веру, што маё нараджэньне ў гэтай краіне ў гэтую гістарычную эпоху ня ёсьць выпадковасьцю. Люблю, бо гэтак жа любілі гэты народ тысячы нашых продкаў, якія мячом і плугам, малітвай і Словам Божым, крывёй і потам закладалі падмуркі нашай Беларусі. Люблю, і таму не магу заставацца ўбаку ад таго, што тут адбываецца. Беларусь мусіць стаць свабоднай! Гэтыя людзі мусяць стаць вольнымі!

* * *

Наймацней адчуваю сваю еднасьць з Народам тады, калі ў шчырай малітве зьвяртаюся да Госпада. Бо адзін у нас усіх Айцец, Які аднолькава ўсіх любіць, і за кожнага з нас праліў сваю Кроў Ісус Хрыстос.

Колькі каштуе свабода беларуса? Кошт гэты немагчыма вымераць у рублях, далярах ці эўра. Бо Ісус, Гасподзь наш, вызваліў нас праз Свае пакуты, цярпеньні і крыжовую сьмерць. Ён вызваліў нас дзеля той Свабоды, якая вечная, не падуладная часу і сьмерці.

Свабода для кожнага чалавека ёсьць прадметам сьвядомага выбару. Прыняць свабоду ці застацца рабом граху, прадаўшы сваё сумленьне за часовыя выгоды гэтага сьвету? Ніхто ня ў стане зрабіць гэты выбар за самаго чалавека. Ніхто, як толькі сам чалавек, ня можа адкрыць сваё сэрца на Бога.

Насамрэч беларусы спакутаваліся, згаладаліся па Шляху, Ісьціне і Жыцьці. Але большасьць баіцца прызнацца ў гэтым нават самім сабе, заплюшчваючы на гэта вочы і закрываючы сэрцы, заглушаючы голас Бога сумніўнымі радасьцямі гэтага сьвету.

Калі мы не адкрыем тысячам і мільёнам нашых суайчыньнікаў вочы на Праўду, яны памруць у нявольніцтве свайго граху. І ці не да нас у гэткім выпадку скіраваныя словы: «беззаконьнік той памрэ ў беззаконьні сваім, і Я спаганю кроў яго з рук тваіх» (Ізэкіэля, 3:18)?

* * *

А ў сумленьні гучыць трывожны голас: «Што я зрабіў, каб беларусы спазналі Ісьціну і сталі свабоднымі?»

Кастусь Шыталь, г. Менск.

Далоў БРСМ!

Sat, 20 Sep 2008 17:44:59 GMT

Як распавёў сусед па кватэры, які вучыцца ў БДУ, ці не некалькі дзясяткаў першакурсьнікаў-сябраў БРСМ, якія паступілі сёлета на філялягічны факультэт, адмовіліся ад сяброўства ў гэтай антынароднай арганізацыі. На гістфаку ж двое першакурсьнікаў ходзяць са значкамі БРСМа, затое значкі патрыятычнага зьместу заўважныя ці не ў кожнага трэцяга...

НН, ЖЖ і "фігня"

Sat, 20 Sep 2008 17:42:37 GMT

Пад пастом у ЖЖ maryjka_ , прысьвечаным ейнай бязбожнай ідэі стварэньня календара з выявамі аголеных пісьменнікаў ды прагнула запрасіць туды хрысьціянскага дэмакрата Паўла Севярынца, ня ўтрымаўся, каб не пакінуць свой камэнтар. Злосьць на такія вось антыхрысьціянскія ідэі ня спрыяла таму, што я сачыў за сваёй мовай і ў камэнт пранікла ня надта культурнае слова «фігня». А праз пару гадзін гэты каментар быў працытаваны ў артыкуле на nn.by нібыта ад імя Паўла Севярынца.

Каталікі распачалі пост у інтэнцыі вяртаньня касьцёла Сьв. Язэпа

Wed, 03 Sep 2008 06:43:31 GMT

У Менску 27 прадстаўнікоў рымска-каталіцкага парафіі Святога Язэпа пачалі бестэрміновы пост за вяртанне вернікам будынкаў кляштара бернардынаў з касцёлам.

Аб гэтым паведаміла БелаПАН сябра грамады Івона Мацукевіч. Па яе словах, з 30 жніўня ў акцыі за вяртанне святыні ўдзельнічаюць людзі розных узростаў, узроўня адукацыі і прафесій, уключаючы 17-гадовых студэнтаў.

«Хтосьці з іх пачаў чысты пост і абмежаваў сябе адной вадой, некаторыя здавольваюцца хлебам і вадой. Прычым кожны з удзельнікаў акцыі абраў для сябе вызначаны дзень паста. Я пашчуся тры дні на тыдзень — у сераду, пятніцу і суботу», — сказала І. Мацукевіч. Па яе словах, гэтая ахвяра Богу стане дадаткам да набажэнстваў за вяртанне святыні вернікам, якія штодня праводзяцца тры з паловай гады пачынаючы з 19 сакавіка 2005 года.

І. Мацукевіч звярнулася да ўсіх людзей добрай волі з просьбай падтрымаць сябраў грамады ў іх імкненні вярнуць тое, што па праве належыць вернікам.

Нагадаем, у 2007 годзе пад зваротам да кіраўніка дзяржавы за вяртанне кляштара вернікам было сабрана больш за 30 тысяч подпісаў. Акцыя пачалася пасля таго, як стала вядома аб планах Менгарвыканкама перадаць будынкі святыні інвестарам пад гасцінічны комплекс і аб'екты гандлёва-бытавога прызначэння.

Кляштар быў канфіскаваны ў 1864 годзе ўладамі Расейскай імперыі пасля здушэння паўстання супраць царызму пад кіраўніцтвам Кастуся Каліноўскага.

Як стала вядома БелаПАН з кампетэнтных крыніц у Беларускай рымска-каталіцкай царкве, 20 чэрвеня ў Менску на сустрэчы з Аляксандрам Лукашэнкай дзяржаўны сакратар Папы Рымскага Бенедыкта XVI кардынал Тарчызіа Бертонэ не атрымаў станоўчага адказу на пытанне аб вяртанні вернікам будынкаў кляштару бернардынаў з касцёлам.

Аб патрымцы менскіх каталікоў абвесціла глыбоцкая моладзевая ініцыятыва "Прамень". Гаворыць моладзевы актывіст, рэдактар газэты "Прамень" Кастусь Шыталь: "Я сам прыняў рашэньне далучыцца да посту адразу ж, як стала вядома пра ініцыятыву менскіх каталікоў. Заклікаю ўсіх далучыцца - настолькі, наколькі кожны здолее. Гэта не палітычная ініцыятыва, бо пост і малітва ёсьць зваротам да Бога. Верагодна, сьвятары з вядомых меркаваньняў не будуць афіцыйна абвяшчаць пра гэтую ініцыятыву, але, як я ведаю з прыватных размоваў са сьвятарамі, яны гэта горача падтрымліваюць і вітаюць. Для сьвецкіх вернікаў гэта будзе чарговым выпрабаваньнем на прадмет салідарнасьці - ці здолеем мы аб'яднацца, каб усім разам прасіць Бога ў супольнай патрэбе або зноў пойдзем шляхам "Мая хата з краю".

Крыніца: Наша Ніва паводле БелаПАН

Прапаганда на людзской крыві...

Sat, 12 Jul 2008 12:40:33 GMT

Докшыцкая раённая газэта «Родныя вытокі» ў нумары за 12 ліпеня 2008 года перадрукавала з «Советской Белоруссии» за 5 ліпеня прапагандысцкі артыкул «Кто хотел взорвать праздник?» http://sb.by/post/Kto_hotel_vzorvat_prazdnik/, аўтары якога ўскладаюць віну за выбух у Менску на апазыцыю. Такім чынам, «Родныя вытокі», верагодна, не без загаду з вышэйстаячых ідэалагічных ведамстваў, далучыліся да дзяржаўнай прапагандова-рэпрэсыўнай кампаніі, якая пачалася неўзабаве пасля выбуху. У Докшыцкім раёне, асабліва ў сельскай мясцовасці, рэйтынг апазіцыі і так не вельмі высокі, народ мала карыстаецца незалежнымі СМІ... Увесь прапагандысцкі шум, у тым ліку і публікацыя гэтага артыкула створыць у нейкай часткі насельніцтва не тое што непрыхільнасць, а нават і нянавісць да апазіцыі. Не здзіўлюся, калі хутка якая-небудзь бабулька ў Гняздзілаве, Бярозках ці Кіякове папракне мяне: «А вось вашы там у Менску за амерыканскія грошы людзей узрывалі»

Fri, 11 Jul 2008 19:28:41 GMT

Сёньня ранкам вярнуўся ў Докшыцы з рэкалекцый, што праходзілі ў Пінскай міждыяцэзіяльнай духоўнай семінарыі. ( http://catholic.by/p2/index.php?option=com_content&task=view&id=5015&Itemid=9&rrr) Рэкалекцыі былі праведзены на надта вялікім узроўні. Асабіста я магу сказаць, што вельмі шмат узяў з гэтых рэкалекцыяў для ўласнага духоўнага развіцьця. Якраз пытаньні пакліканьня, даверу да Бога, веры ў Бога, адказы на якія мне былі патрэбныя, там і знайшліся. Бо за мітусьнёй жыцьця, шчыра кажучы, крыху і забыўся пра Бога, але ж ня маю права забывацца на Яго, бо Ён столькі мне даў...

Адчуваю, што да сьвятарства Бог мяне ня кліча. Так што буду працягваць навучаньне на гісторыка і грамадзкую дзейнасьць...

«Жыве Глыбокае! Жыве Беларусь!»

Fri, 04 Jul 2008 19:37:31 GMT

Да пілігрымкі я далучыўся раніцай 1 ліпеня ў Сітцах. У гэтай вёсцы з насельніцтвам ў паўтысячы чалавек сёлета начавалі 230 глыбоцкіх пілігрымаў. Але дзякуючы мясцовым каталікам, якія сапраўды адказна ставяцца да арганізацыі начлегу пілігрымаў, месца хапіла для ўсіх. Увечары 30 чэрвеня, па словах удзельнікаў пілігрымкі, на стадыёне ў Сітцах глыбоцкія каталікі гулялі ў футбол з мясцовай моладдзю. Але ці то на поле выйшлі не самыя лепшыя глыбоцкія футбалісты, ці то занадта стаміліся глыбачане за першы дзень пілігрымкі, матч скончыўся з лікам 7:2 на карысць Сітцаў. Пасля травеньскага разгрому глыбачанамі каманды міністрантаў Докшыцкага дэканата (12:0) гэты вынік для мяне быў вельмі нечаканым.

За час пілігрымкі давялося паразмаўляць шмат з кім з маладых каталікоў Глыбокага. Радуе тое, што ў нашым горадзе падрастае вельмі добрае пакаленне каталіцкай моладзі. Як прыклад гэтага можна прывесці тое, што ў гэтым годзе два маладыя хлопцы з Глыбокага распачнуць навучанне ў семінарыях і праз шэсць год, калі дасць Бог, Віцебская дыяцэзія атрымае двух добрых ксяндзоў-глыбачанаў. Наогул, сярод каталіцкай моладзі Глыбокага даводзілася ўбачыць шмат юнакоў і дзяўчатаў з цвёрдымі рэлігійнымі і нацыянальнымі перакананнямі – тых, каго насамрэч турбуе лёс роднай парафіі, роднага горада, Касцёла і Беларусі. Уражваюць сваімі перакананнямі і дзейнасцю юныя міністранты з Глыбокага. Гэта добры прыклад для глыбоцкай моладзі і важкі контраргумент для тых, хто прызвычаіўся бачыць у нашых моладзевых асяродках адно толькі з'явы дэградацыі. Хлопцы служаць на набажэнствах у касцёле, змагаюцца за глыбоцкую парафію на каталіцкіх футбольных матчах, даследуюць гісторыю каталіцтва на Глыбоччыне, ды гатовыя змагацца за свае рэлігійныя і патрыятычныя перакананні. Спадзяюся, што яны зробяць яшчэ шмат добрых справаў на карысць Касцёла і Беларусі. Зрэшты, яны далёка не адныя сярод маладых глыбоцкіх каталікоў, хто мае такія погляды. Некалькі значкаў «Я люблю Беларусь», якія я ўзяў з сабой у пілігрымку, у мяне літаральна вырвалі з рук – і ўсё роўна ўсім не хапіла :). Так што зараз я ўпэўнены: Глыбокае мае будучыню, бо ёсць у горадзе добрая моладзь.

Наогул, уся сёлетняя ўрачыстасць Маці Божай у Будславе, як мне падалося, была моцна прасякнута надзеяй на адраджэнне і далейшае развіццё Касцёла на Беларусі. Толькі з адраджэннем веры ў Бога можна казаць пра адраджэнне Беларусі – гэтая ісціна, якая часта губляецца ад вачэй за мітуснёй партыйных сходаў, вулічных акцыяў ды рэпартажоў незалежных Інтэрнэт-сайтаў, у Будславе гучыць надзвычай выразна. «Молімся за нашую спакутаваную Бацькаўшчыну, каб у ёй нарэшце запанавала свабода, праўда, справядлівасць і Божая любоў», - такі заклік прагучаў у малітве вернікаў падчас Імшы для пілігрымаў, - і адгукнуўся словамі вернікаў, звернутымі да Бога: «Выслухай нас, Пане». Так, сапраўды, толькі Бог здольны выцягнуць нашае грамадства з сённяшняга крызісу. Тысячы маладых людзей, якія штогод збіраюцца ў Будславе – гэта доказ таго, што пакуль беларусы вераць у Бога, краіна будзе жыць. «Жыве Глыбокае! Жыве Беларусь!» - выгукнуў перад пілігрымамі з усёй краіны вікарый глыбоцкай парафіі Святой Тройцы кс. Віктар Місевіч. Арцыбіскуп Тадэвуш Кандрусевіч на галоўнай Імшы 2 ліпеня распавёў пра сваю нядаўнюю сустрэчу з Папай Бенедзіктам XVI. Папа пераказаў яму словы кардынала Тарчызыо Бэртоне, які за некалькі дзён да гэтага вярнуўся ў Ватыкан з Беларусі і зазначыў, што ўбачыў тут «жывы Касцёл». Калі Мітрапаліт сказаў гэта, шматтысячны натоўп вернікаў перарваў казанне апладысментамі.

Гэта толькі знешні бок таго, што адбывалася сёлета ў Будславе. Ёсць яшчэ рэчы, якія немагчыма перадаць словамі. Толькі Бог ведае, што адбывалася ў сэрцах людзей. Толькі Бог ведае, які плён прынеслі і прынясуць малітвы тысячаў людзей, словы, прамоўленыя святарамі ў пілігрымках, з амбонаў і ў канфесіяналах... Тое, што адчуваеш, калі знаходзішся побач з абразом Маці Божай, перад якім на працягу стагоддзяў маліліся нашыя продкі, проста не паддаецца якому-кольвек апісанню...

Ноч у Докшыцах

Sun, 29 Jun 2008 20:40:04 GMT

Сонца зваліла за кальцавую шашу,

І чырвонае неба над зялёным балотам

Выклікае сваім выглядам сум, і тугу,

І крыўду за знішчэньне народа

Мой горад ізноў ажывіўся ўначы,

Моладзь па горадзе ходзіць -

Прыйшлі адпачыць на баль сатаны,

Што рагаты на плошчы праводзіць.

Навокал п'яныя твары, цыгарэты і мат,

І дзяўчаты ў міні-спадніцах,

Што гучна рагочуць пад бессаромны жарт,

Ды матам крыюць, што няма як іх слухаць.

А ў крамках бутэлькі зьвіняць,

Хлопцы купляюць піва ў паўтарачках,

І прэзэрватывы кладуць у кішэні,

З думкай аб наіўных дзяўчатках.

Пад піва й гарэлку прапіваюць усё:

Шчасьце, будучыню, ўсьмешкі і гонар,

Бог ім ня трэба – ім трэба бухло,

Цёлка, машына й крутая мабіла.

На тым баку плошчы ў цемры царква,

Да якой бухары павярнуліся сьпінай,

Каб ня ўбачыць воблік Хрыста,

Што з іконы глядзіць на бясчынствы.

Вяртаюся з плошчы цвярозы і сумны,

Гляджу на зоры яснага неба,

І ведаю – з расьсьветам ня прыйдзе сьвятло -

Ў нашым горадзе вечная цемра.

Сэкс у малым горадзе

Sun, 29 Jun 2008 18:56:43 GMT

Завітаў увечары на цэнтральны пляц Докшыцаў. Два хлапцы-пэтэвэшнікі, мае былыя аднакласьнікі, сядзяць і жлукцяць піва. Побач - дзьве дзяўчыны-школьніцы.
Падыходжу, пачалі размаўляць. Адзін хлапец пытаецца (пры дзяўчатах!):
- Ну дык што ты, Кастусь... Дзевак "чпокаеш"?
- Безумоўна, не. Я ж каталік, ці ж я буду такой фігнёй займацца?..
- Ну дык што, вось я праваслаўны і "чпокаю" вось паціху... Трэба ж, як у тым "камэдзі клаб" кажуць, "начпокацца" ў маладосьці, каб потым ня хацелася".
- А йдзі ты ведаеш куды. Задраў ужо...

Я ад'ехаў. Дзяўчаты толькі пасьмяяліся.

Да чаго дайшла моладзь... Хлопцы пры дзяўчатах выказваюцца, што дзяўчаты ім трэба толькі для бязглуздага сэксу. Дзяўчаты ж маўчаць ды працягваюць вадзіцца з такімі хлопцамі... Маўчаньне - знак згоды?

БНФ

Sun, 29 Jun 2008 18:37:51 GMT

Сёньня іду дарогай зь вёскі ў мястэчка Парфенава. Насустрач на роварах едуць два мужыкі. Адзін другому кажа:
- БНФ жыве! Вось, чалавек з БНФа пайшоў.

Іду неяк на докшыцкую аўтастанцыю. Стаіць перавозчык-нелегал:
- Гэй, бээнэфавец, ты не на Менск выпадкова?

Хуліганы зламалі новы бэтонны плот ля докшыцкай СШ №1. Стаіць мент, складае пратакол. Пытаюся:
- Ці можна сфатаграфаваць гэты вандалізм?
- Товарищ из БНФ, помните, как я в пятницу Вас на рынке ловил? Нельзя!
======================================================================
І як растлумачыць людзям, што я да Партыі БНФ ня маю аніякага дачыненьня?

Бацькі, дзеці і грамадзская дзейнасьць.

Sun, 29 Jun 2008 18:22:47 GMT

Адзін гараджанін, бацька адной вельмі таленавітай мясцовай студэнткі неяк сустракае майго бацьку ў Докшыцах:
- Кастусь Шыталь - твой сын?
- Мой.
- Скажы яму, няхай адчэпіцца нарэшце ад маёй дачкі... Ёй вучыцца трэба, а ён тут з ёй халера ведае чым займаецца... Каб я яго больш у сваім доме не бачыў!

Страх у грамадзтве ад уласнае цені - паўзеце ж, пакуль не сатрэце калені...

Tue, 24 Jun 2008 14:46:40 GMT

Страх і падазронасьць у грамадзстве даходзяць да абсурду. "Страх у грамадзстве ад уласнае цені, Паўзеце ж, пакуль не сатрэце калені" - прыгадваюцца словы з адной з кампазыцыяў рэп-праекта "Чырвоным па беламу".

Адна настаўніца хацела правесьці сустрэчу са мной як з гісторыкам-краязнаўцам у адной з сярэдніх школаў. Забараніў дырэктар - "навошта нам праблемы?". Нават у родную Крулеўшчынскую школу мяне пусьцілі зь неахвотай (праўда, я сам - хай даруюць мне землякі - не знайшоў часу на сустрэчу з вучнямі былой роднай школы).

У Параф'янаве асобныя бацькі забаранілі старшакласьнікам удзельнічаць у моладзевых гісторыка-культурніцкіх сустрэчах, якія я спрабаваў ладзіць там напачатку года. Нават з распаўсюдам "Праменя" ў мястэчку ўзьніклі праблемы - моладзь адмаўляецца... Давядзецца, мабыць наступны нумар раскідваць па паштовых скрынках, бо куды-куды, а ў Параф'янава, дзе выйшаў першы нумар, яна мусіць трапляць...

Зараз у Глыбокім адна маці сказала сыну-васьмікласьніку: "Ня зьвязвайся з Шыталем, ён цябе абы-куды ўцягне".

Надзіва, у Докшыцах бацькі маіх знаёмых школьнікаў ставяцца да справы бяз лішніх падазрэньняў...

Калі актыўна не займаешся палітыкай, то палітыка сама табой займаецца....

Хто стане наступнай ахвярай?

Tue, 24 Jun 2008 14:32:58 GMT

За паўгады з універсітэтаў выкінулі за палітычную дзейнасць траіх маіх знаёмых...

Узімку літаральна на маіх вачох адбываліся справы з "крыміналкай" і адлічэньнем з універсітэту маладафронтаўкі Касі Салаўёвай. Незадоўга да гэтага як толькі мог, стараўся адгаварыць яе ад яе гучных акцыяў у Полацку. Пасьля зьбіраў подпісы пад зваротам да рэктара з пратэстам супраць палітычна матываванага адлічэньня...

Нядаўна адлічылі з гістфаку БДУ майго сябра Алеся Круткіна, маладафронтаўца. Зараз ён рызыкуе паўтарыць лёс Зьмітра Жалезьнічэнкі - студэнта-выдатніка, які зараз служыць у войску...

Сёньня вось у Інтэрнэце з'явілася інфармацыя пра адлічэньне студэнткі БДПУ імя М. Танка Ганны Антонавай... Адлічылі за тое, што падала заяўку на пікет у падтрымку палітзьняволенага Аляксандра Казуліна...

Вось так рэжым ламае лёсы маладых юнакоў і дзяўчатаў, якія любяць сваю краіну...

Хто стане наступнай ахвярай рэжыму?

Верым! Можам! Пераможам!

Thu, 05 Jun 2008 06:31:02 GMT

Няхай замоўкнуць тыя, хто кажуць, што беларуская моладзь умее адно толькі жлукціць гарэлку ў барах аграгарадкоў. Не, мы яшчэ не здэградавалі... Пакуль моладзь ідзе ў пілігрымкі, едзе на рэкалекцыі, пакуль моліцца ў касьцёлах ды кленчыць на прыступках канфесіяналаў, можам упэўнена казаць: "Жыве Беларусь!". Жыве!

Беларусь жыве ня на маладафронтаўскіх акцыях і не на шумных мітынгах. Беларусь жыве ў цішыні нашых сэрцаў, якія, пакуль імкнуцца да Хрыста, ня будуць чэрствымі на патрэбы бліжняга і на лёс сваёй краіны.

Юныя краязнаўцы Арцём і Валодзя з Глыбокага часта тэлефануюць, просяць парады ў краязнаўчых дасьледваньнях роднага горада. Дзевяцікласьнік Павал з Докшыцаў надта зацікавіўся гісторыяй і літаратурай роднай краіны, прасіў, каб я раздрукаваў верш Багдановіча "Пагоня", якога ён ня можа знайсьці ў сваім падручніку па літаратуры. Яшчэ дваіх школьнікаў-дакшычанаў я ледзьве адгаварыў ад ідэі павесіць плякат "Жыве Беларусь!" на ўездзе ў горад. Дзесяцікласьніца Алёна ў Парфенаве на працягу цэлага месяца траўня ладзіла маёвыя набажэнствы для дзетак. Студэнт Мікалай з Полацка плануе праводзіць у горадзе агітацыю супраць абортаў. Студэнтка Юлія пасьпяхова абараніла курсавую працу па гісторыі ордэна марыянаў на Беларусі ў Полацкім дзяржаўным універсітэце і зараз мяркуе працягваць даследванні тэмы гісторыі каталіцтва ў рэгіёне. "Прамень" па-ранейшаму расхопліваюць і чытаюць... Моладзь з рэгіёнаў папросту "дастала" просьбамі прывезці напульсьнікі і значкі "За свабоду!", якія я не ведаю, дзе ўзяць...

І няхай астатняя моладзь жлукціць піва на плошчах і вуліцах. Няхай танчаць п'янымі пад папсовыя хіты кшталту "Чем выше любовь - тем ниже поцелуи". Няхай дэградуюць. Няхай улада заганяе нас у БРСМ - мы туды ня пойдзем. Насуперак усім ідЫолагам ды іншым чыноўнікам, расце новае пакаленьне моладзі, якому ня ўб'еш у галовы хлусьню. Яны ведаюць кошт праўды і свабоды. І няхай нас няшмат, але мы мацнейшыя, бо нашыя ворагі трымаюцца на хлусьні... Засталося адно - ПЕРАМАГЧЫ!!!

Уначы на могілках

Thu, 05 Jun 2008 05:48:50 GMT

Чым заняцца ўначы, калі ня сьпіцца? Вось з-за такога пытаньня і з'ўяўляюцца ўначы надпісы на варотах вінзаводаў (http://westki.info/artykuly/1074/akcyia-moladz%D1%96-u-parfienavie) ці "скандальныя" рэпартажы ў Інтэрнэце, зь якімі пасьля носяцца настаўнікі-лукашысты ў аграгарадкоўскіх школках і пужаюць бедных дзетак апазыцыяй, якая так жорстка дыскрэдытуе іх мястэчка... (http://westki.info/blogs/621/ahraharadok-castka-1).

Сёньня а другой гадзіне ўначы ізноў выехаў з дому на ровары. Прыемна было ехаць па начной прахалодзе прыцемненай асфальтавай дарогай, паназіраць за вожыкамі, якіх за паўгадзіны ўбачыў ажно двух, памаліцца ўначы на ганку Парфенаўскага касцёла ды нарэшце з'ездзіць на вясковыя могілкі :) Зданяў, прывідаў ды яшчэ якойсь іншай халеры, пра якую багата расказваюць бабулькі на Бягомльшчыне, Вушаччыне ды Полаччыне, не бачыў :)